تاريخ درج مطلب : ١٧/١١/١٣٨٣	نسخه قابل چاپ
اندیشه های مهدوی (9)

پیروان مهدوی

پیروان مهدوی کسانی هستند که تمام اعضا و جوارحشان در خدمت خدا باشد. یعنی با تمام وجود پیروان آقا امام زمان علیه السلام باشند.

1- زبان مهدوی «و سدد السنتنا بالصواب و الحکمه»

زبانهای ما را به درستگویی و حکمت لبریز کن. زبان مهدوی شمشیر برنده اسلام و شیعه است. زبان میثم تمار است. زبان حق گویی که متکی بر دو ویژگی است. 1- صواب، درستگویی، حقیقتگویی. زبانی که ریشه در گرایش علوی و حق جویی فاطمی دارد. بیان آن حق است و انتشار حق. از گفتن انحرافات، تهمتها، ناحق گویی، دروغ و تخریب و انحطاط دور است. 2- حکمت، آن هم بیانی خلل ناپذیر، استوار و مبتنی بر حکمت و استدلال و منطق و عقل. «ادع الی سبیل ربک بالحکمه و الموعظه الحسنته و جادلهم بالتی هی احسن». بهترین راه دعوت به سوی حق حکمت است. حکمت یعنی کلامی که مستند به عقل و منطق و استدلال است. خلل ناپذیر و استوار است و انسان را به حق می رساند. پس مهدوی کسی است که بیانش متقن است. حق است و دیگران را به حق می رساند.

2- مکتب مهدوی «و املاء قلوبنا بالعلم و المعرفه»

قلبی ارزشمند است که ظرف علم باشد و ظرف معرفت الهی. البته علوم بر سه دسته است: 1- علم نافع 2- علم مضر 3- علم غیرنافع و غیرمضر. علم مضر مورد تأیید اسلام نیست و در مورد علمی که نه نفعی دارد و نه ضرر این را هم اسلام نهی کرده است. قال رسول الله صلی الله علیه وآله: «انی اعوذ بک من علم لا ینفع» خدایا من از علمی که سودی ندارد به تو پناه می برم.

ارزش انسان به علم است، البته علمی که همراه با معرفت الهی باشد و انسان را به خدا نزدیک کند.

علم باارزش از دیدگاه مهدوی:

علمی مفید است که همراه با معرفت الهی باشد. رنگ توحیدی داشته باشد. والا علم بدون معرفت یا فرقه ضاله ای می شود که هزاران و میلیونها نفر را به کام هلاکت می کشاند. یا بمب اتمی می شود که روی مردم ژاپن انداخته می شود و صدها هزار نفر را قتل عام می کند. یا تانکی خواهد شد که ستون فقرات کودک فلسطینی را له خواهد کرد و یا فیلم مبتذلی که ناموس بشریت را به فساد و فحشا بکشاند.

لذا عالمان مهدوی عالمانی هستند که علمشان متکی بر معرفت الهی باشد.

3- تغذیه مهدوی «و طهر بطوننا من الحرام و الشبهه»

و پاک کن اندرون ما را از غذا های حرام و شبهه ناک. تغذیه نقش مهمی در رشد تربیتی و اخلاقی انسان دارد. و در آموزه های دینی روی این مسئله حساسیت زیادی نشان داده شده است.

غذای حرام تأثیر شگرفی بر روح انسان داشته و انسان را تا دره هلاکت پیش می برد. بهمین خاطر اسلام از غذای شبهه ناک نیز نهی کرده است. تغذیه حرام انسان را تا جایی منحرف می کند که شمشیر برداشته و علیه فرزند پیامبر که ولی نعمت آنان است مبارزه می کند. امام حسین علیه السلام روز عاشورا، علت انحراف آنان و صف آرایی در مقابل حق را محصول غذاهای حرام دانسته و اینکه شکمهای آنان از غذای حرام پر شده است. حلال خوردن و تقید به این مسئله آثاری دارد که بدان اشاره می کنیم:

1- تربیت صحیح انسان و نسلها

2- جلوگیری از راههای نامشروع کسب درآمد

3- سالم سازی چرخه اقتصادی بالاخص در مواد غذایی

4- یافتن راههای سالم برای کسب درآمد حلال

5- از بین رفتن زمینه بسیاری از گناهان

4- دستان مهدوی «و اکفف ایدینا عن الظلم و السرقه»

حفظ کن دستهای ما را از ظلم و خیانت و سرقت و دزدی.

1- جایگاه عدل در حکومت مهدوی:

شاید حکومت بر پایه کفر باقی بماند ولی بر پایه ظلم باقی نخواهد ماند. عدالت در همه جا و رفع ظلم از شاخصه های مهدویت است. دستی که ظالم نباشد مجری اوامر الهی است. دستی که ظالم نباشد، نان در دهان بچه های یتیم می گذارد نه اینکه نانی را از دهان فقیری بیرون بکشد. دستی که ظالم نیست خدمتگزار ملت می شود و این خدمتگزاری هاست که انسانها و جوامع را می سازد و دستی که رسول الله صلی الله علیه وآله بر آن بوسه می زند.

2- جلوگیری از سرقت:

جلوگیری از سرقت نه اینکه انسان دزدی نکند بلکه منظور اینست که: دستها امانتدار باشد، پول بیت المال به جیب شخصی نرود، اختلاسها، رشوه ها، پورسانتهای کاذب، از بین برود.

و این جامعه ای سالم، دور از استثمار و برده کشی خواهد ساخت. جامعه مهدوی، جامعه ای است که دستها، دستهای خدمتند نه دستهای خیانت.

دستهای عباسند که برای امامت و ولایت قطع می شوند نه دستهایی که بخاطر خیانت قطع شوند. دستهای زین العابدین اند که برای سلامت امت دعا می کند نه دستهای حجاج که شمشیر می کشد و نابود می کند.

دستهای علی علیه السلام اند که نوازشگر یتیمان است نه دستهایی که زبان میثم را بریدند.